خیلی بیشتر از آن که دلت بسوزد از این که هنوزازدواج نکرده ای، دلت برای مردی می سوزد که ازبودن با تو محروم است ازشوخی هایت، به خصوص آنها که درسخت ترین یا حتی عاطفی ترین لحظات زندگی به ذهنت می رسند!، محروم است
مردی که می توانست الهام بخش بهترین نوشته های تو باشد
مردی که خیلی ها می گفتند:"عجب! پس فائی منتظراو بود!"
مردی که می توانست درخصوصی ترین لحظات زندگی، شریک تو باشد
مردی که درصفحه اول ,کتابچه ی شعرت می نوشتی که آن را به او تقدیم کرده ای
مردی که عصرها دختری چون تو در خانه، به انتظارش می نشست و  هنگامیکه خسته از کار روزانه به خانه بازمی گشت سه تارت را  برایش می نواختی و  می خواندی .

 مردی که می توانست در بهترین سفرهای زندگیت در کنارت باشد.  هنگام دوچرخه سواری  در کنار سواحل آرام خلیج فارس و به نظاره نشستن هر طلوع و غروبش و هنگام تماشای تلاطم دریای مازندران و زیر شرشر باران قدم زدن .

شاید کسانی بگویند که تو آدم خودشیفته ای هستی، اما این حرف ها فقط یک روی سکه اند!(متواضع تر از آنی که فکرش را بتوان نمود). حرف هایی از سر دلتنگیست که وقتی می گویی سبک می شوی، آن قدر که دیگران چه فکری در موردت  خواهند کرد، اهمیت خودش را ازدست می دهد.
گاهی وقت ها در ساده ترین لحظه های زندگی، احساس تنهایی عجیبی می کنی. وقتی از حمام بیرون می آیی و با موهای خیس و گونه های برافروخته، درآینه احساس زیبایی می کنی، یا وقتی موسیقی  می گذاری تا نرمش کنی، خلا عجیبی احساس می کنی که چرا نمی توانی لحظات شادی را با کسی تقسیم کنی؟ برای او ...، نه برای آینه! موهایت را او شانه کند، نه خودت!

می دانی...احتمالا داری چرند می گویی، لابد ازنظر پسرها مثل یک دختر احمق رومانتیک و رویایی به زندگی نگاه می کنی و ازنظردخترها داری آبروی همه را می بری اما از یک دل گرفته توقع زیادی نمی شود داشت؛ بگذار به حساب فشارکاری این روزها و دوران pms  ات؛ اما روی هم رفته تو می دانی که هیچ مردی لیاقت تو را ندارد پس همواره محکم باش.  

------

پی نوشت :

- تاثیر آدمها روی زندگی همدیگر، گاهی فراتر از آن است که خیال می کنند. می توانی گند زده باشی به زندگی یک نفر و هنوز هم نفهمیده باشی... و می توانی زندگی کسی را زیر و رو کرده باشی، بدون آن که بدانی.

- فیلم ها ایده های جالبی را می پرورانند و ما را به تامل وا می دارند. اخیراً فیلم Shallow Hal را تماشا کردی که این ایده را طرح می کرد که می توان در برخورد با انسان ها به زیبایی درونی (inner beauty )شان توجه کرد نه الزاماً به هر آنچه در ظاهر ایشان "به چشم" می آید.

البته ما هم در فرهنگ مان به توجه و اعتنای بیشتر به سیرت افراد بیش از صورت ایشان توصیه می شویم اما این که چقدر رفتار و انتخاب های مان بر این اساس هدایت می شوند جای تامل دارد. به نظر تو این قابلیت در سنین بالا بیشتر توسعه می یابد و تقویت می شود که واقعاً بتوانیم افراد را بر اساس زیبایی های درونی شان - و کمتر بر اساس زیبایی های زوال یافتنی یا سطحی/ و جسمانی شان- قضاوت کنیم و به عنوان دوست، همراه، همکار و انواع دیگری از شراکت در زندگی، ایشان را بر دیگران ترجیح بدهیم. به نظر تو دنیای بس بهتری می داشتیم اگر چنین چیزی در سطح گسترده در جامعه تحقق می یافت.

- فائزه تو هر طوری که کار و فعالیت و اندیشه کنی همیشه یک عده راضی و یک عده ناراضی‌اند. هر طور که بنویسی همیشه یک عده موافق و یک عده مخالف‌‌اند. هر طور که زندگی کنی همیشه کسانی هستند که تأیید می‌کنند و همیشه کسانی هستند که بر تو و راههای رفته‌ات خرده می‌گیرند! تنوع سلیقه‌ها و معیارها و ارزیابی‌ها! این یک واقعیت است، بد هم نیست؛ مدتی است که در محدوده‌ی عمل و اختیارت که چندان وسیع هم نیست، آنطور که خودت صلاح می‌دانی کار می‌کنی، می‌نویسی و زندگی می‌کنی! برخی می‌پسندند برخی نه! زندگی قیل و قال دارد... و تو دیگر به این چیزها خو گرفته‌ای!

- گاه افسوس می‌خوری از گسست یا تضعیف ارتباطات دوسویه‌ات. گاه سعی می‌کنی واقع ‌بینانه با این فرایند اجتناب‌ناپذیر روبرو شوی و واقعیت‌ها و تحولات را همان‌گونه که رخ می‌دهند یا تجربه‌می‌کنی بپذیری. گاه تلاش می‌کنی برای عوض‌کردن مسیرها و گاه تردید داری در این کار و سکوت می‌کنی. گاه امیدواری به روابط و تجربه‌هایی که از نو پدید می‌آید. خود را در چالشی مدام برای رویارویی با واقعیت‌های درون و بیرون‌ات می‌یابی.پیوندها ارزششان متغیراست .(همانگونه که شکست‌ها و موفقیت‌ها در گذر زمان ارزش‌شان متغیر است).

- شنيدن حرف‌های تأیيدآميز برای هرکسی خوشايند است. تو بيشتر دوست داشتی که مورد تأیيد قرار بگيري اما  ارزش تأیيدی که از افراد مختلف دريافت می‌کردی برابر نبود! تأیيد بعضی‌ها تو را خيلی بيشتر خوشحال می‌کرد... اما دیگر  ارزش تائید را فقط در رضایت خدایت می بینی !      

-  بعضی برخورد ها و رفتارها در افراد موجب تعجبت می شود. بعضی هم موجب تاسفت!! با چند نمونه از این دست اخیراً مواجه شدی و برخی موارد هم عام و متداول است:

 در عالم دانشگاه نیز از همه بدتر، رفتار معدود دانشجویانی است که در طول ترم تحصیلی که کلاس می گذرانند در راهروی دانشگاه از کنار تو که می گذرند سلام سهل است، جواب سلام هم نمی دهند؛ اما همینکه فصل امتحانات پایان ترم آغاز می شود و یادشان می افتد که تو نیز یکی از مراقبهایشان می باشی، همواره احترام می کنند و اشتیاق نشان می دهند و از صد فرسخی سلام می کنند !!! عجب ها

با توجه به اینکه مدتی است مسئله ادامه تحصیل بدجوری فکر تو را به خود مشغول نموده است، (و از طرفی مغزت نیزبه طور کل تغییر دکوراسیون داده و برای انجام هر کاری روزها و مدتها به خوددرگیری سلولی دچار می شودتا به خطا نرود!) با خودت منطقی فکر می کنی که چرا واقعا باید ادامه تحصیل دهی؟(یک سوال چهار گزینه ای)

 گزینه 1:کسب آگاهی- گزینه2: کسب موقعیت شغلی بهتر- گزینه 3 : افزایش در آمد – گزینه4: یافتن همسر در یک مرتبه علمی بالاتر؛

کمی بیشتر فکر می کنی! بهتر است خودت را در وضعیت اپوخه قرار دهی و این مسئله را از دیدگاه جامعه شناختی ریشه یابی نمایی! و علل گرایش جوانان به آموزش عالی را بررسی نمائی؛ شاید در این حین پاسخ سوالت را نیز بگیری!!.

پاراگراف اول :

به طور طبیعی یکی از عوامل مهم تعیین کننده ی تقاضای آموزش عالی، شرایط بازار کار و سطوح حقوق و دستمزدها در رشته های مختلف است. در این چنین شرایطی نطام آموزش عالی پاسخگوی انتظارات بازار کار می باشد؛ و رشته های آموزشی خود را با نیازهای بازار کار منطبق می سازد؛ ولیکن در شرایطی که بازار نقش چندانی در تعیین حقوق و دستمزد در رشته های مختلف ندارد و دستمزد نه با عرضه و تقاضا، بلکه با قوانین و مقررات دولتی تعیین می شود، نظام آموزشی پیوند ارگانیک خود را با نظام اقتصادی از دست می دهد؛ در این شرایط می توانی پیش بینی کنی که بالا رفتن میزان بیکاری، تقاضای بیشتری برای آموزش عالی فراهم می نماید. بیکاری شدید فارغ التحصیلان متوسطه فشار اجتماعی برای آموزش عالی را افزایش می دهد، پی بردن به چنین ارتباطی بین بیکاری فارغ التحصیلان متوسطه و تقاضا برای آموزش عالی، می تواند فائزه را در سیاست گذاری ها راهنمایی کند.یکی از سیاست هایی که باید انجام پذیرد ایجاد اشتغال برای فارغ التحصیلان دبیرستانی است .

پاراگراف دوم :

بیش از 70 درصد تحصیل کرده ها در ایران در بخش عمومی (به خصوص آموزش و بهداشت ) فعالیت دارند، بر اساس آنچه مطالعه نمودی دریافتی که آموزش عالی ممکن است تبدیل به غربال کننده ای شود که متقاضیان شغل را سرند می کند؛ در نتیجه مشاغلی که افراد دارای صلاحیت آموزشی کمتر را می طلبد، اکنون نیاز به تحصیلات بالاتری دارند (به طور مثال استخدام خدماتی بانک: ترجیحا لیسانس) و به این دلیل انجام نمی گردد که واقعا این گونه مشاغل تحصیلات بالایی می خواهند، بلکه به این خاطر صورت می پذیرد که انتخاب از میان تعداد متقاضیان کمتر، در رده ی بالاتر آموزشی، ساده تر است . در جامعه شناسی این گونه استنتاج را مدرک گرایی (فرضیه سرند) می نامند . این کار ممکن است تا بالاترین مراحل آموزشی ادامه پیدا کند و در حد افراط، طبق مطالعات فائزه نظامی مانند هندوستان ایجاد شود که در ان آموزش عالی به صورت پناهگاهی برای بیکاران تحصیل کرده در می آید، به این معنا که چون بیکاری تحصیل کرده ها در مقاطع پائین تر بیشتر است . دانش آموزان و دانشجویان برای فرار از بیکاری به دنبال آموزش بیشتری می روند تا بتوانند شانس خود را در به دست آوردن شغل افزایش دهند و در نتیجه فشار تقاضا برای آموزش عالی بیشتر می شود .

نتیجه گیری :

ریشه ی این مسئله به نظر تو در این است، به جای این که ارزش گذاری های اجتماعی و دستمزدها ارتباط مستقیمی با کارایی داشته باشند، با مدرک ارتباط پیدا می کنند، با این پیش فرض که مدرک بالاتر موقعیت شغلی بهتر و حقوق عالی تر و بازدهی بیشتری دارد . در این شرایط افراد متقاضی آموزش بیشتری می شوند، نه به این دلیل که آموزش، آگاهی آن ها و بازدهی کار ان ها را بالاتر می برد ( چه بسا اکثر افراد در شغل های غیر مرتبط با رشته ی تحصیلی خود مشغول به کار می باشند) بلکه موقعیت شغلی آن ها را تضمین می نماید و درآمد آن ها را بالاتر می برد .

اما فائزه تو که جزء قشر بیکاران نمی باشی! و داشتن مدرک تحصیلی بالاتر نیز تغییری در موقعیت شغلی و دستمزدت ایجاد نمی کند! در این موقعیت خواستگار فوق لیسانس و دکترا هم که داشته ای! برای کسب آگاهی نیز بزرگان همجوارت  با شوک های متعدد، خواسته و ناخواسته آگاهی به تو تزریق می کنند و آگاهی در محیط کارت به طور رایگان ساطع می شود و نیازی به ریاضت کشیدن و ترمی یک میلیون و سیصد سلفیدن برای بدست آوردنش نداری!! ؛ پس به راستی چرا بعد از این همه عرایض، گرایش شدید(البته فقط گرایش داری پول و پشتکار که نداری!!) به امر ادامه تحصیل داری ؟ !!!  

پی نوشت :

در ادامه مطلب به شرح و تفسیر اخبار و اطلاعاتی که از این و آن شنیده ای می پردازی

بدينوسيله من رسماً از بزرگسالی استعفا می دهم و مسئوليتهای يک کودک هفت ساله را می پذیرم. می خواهم به يک بستنی فروشی بروم و فکر کنم که آنجا يک رستوران پنج ستاره است. می خواهم فکر کنم شکلات از پول بهتر است، چون می توانم آن را بخورم! می خواهم به همراه دوستانم بستنی قیفی بخرم و درخیابان راه بروم و لیس بزنم . می خواهم بروم دوچرخه سواری و به آقای پدر بگویم کمکی های دوچرخه ام را سفت تر کند که وقتی با دوستانم کورس می گذارم کمکی ها لق نزند، می خواهم بادکنک خود را در هوا پرواز دهم و وقتی محمد بادکنکهایم را ترکاند،آقای پدر برای اینکه از دلم درآورد مرا بغل کند و هواپیمایم شود و با من هواپیما بازی کند . می خواهم به گذشته برگردم، وقتی همه چيز ساده بود، وقتی داشتم رنگها را، جدول ضرب را و شعرهای کودکانه را ياد می گرفتم، وقتی نمی دانستم که چه چيزهايی نمی دانم و هيچ اهميتی هم نمی دادم . و بزرگترین آرزویم این بود که آقای پدر عروسک هم قد خودم را از اسباب بازی فروشی مقدم بخرد؛ و روزی که با آن عروسک به خانه آمد گویی تمام دنیا را برایم آورده بود؛ می خواهم آنقدر کوچک شوم که مثل هفت سالگی ام وقتی می خواهم وضو بگیرم دستم به شیر دستشویی نرسد و یک صندلی را کشان کشان کنار دستشویی ببرم و بروم بالای آن وضویم را بگیرم و موقعی که وضویم را خشک می کنم با حوله مسح پاهایم را هم خشک کنم و مامان خانم و آقای پدر هم ذوق کنند و شروع کنند به خندیدن؛ می خواهم تن بچه گربه های توی حیاطمان لباس های عروسک هایم را بپوشانم تا وقتی هوا سرد شد سرما نخورند؛می خواهم فکر کنم که دنيا چقدر زيباست و همه باگذشت و راستگو و خوب و با انصاف و امین هستند. می خواهم ايمان داشته باشم که هر چيزی ممکن است و می خواهم که از پيچيدگيهای دنيا بی خبر باشم. می خواهم دوباره به همان زندگی ساده خود برگردم، نمی خواهم زندگی من پر شود  کوهی از نامه های اداری، شوک های متعدد این و آن، سوءتفاهم های بیجا،دخالت های بیجای این و آن در زندگی شخصی ات، هزینه ادامه تحصیل، دفترچه یادداشت مخارج ماهانه، فیش حقوقی آخر ماه که کفاف دو تیکه لباس و یک پول توجیبی ناقابل را هم نمی دهد و ... می خواهم به نيروی وجدان ايمان داشته باشم، به عدالت، به صلح، به فرشتگان، به باران، و به . . .؛ اين موبایل،لب تاپ،کارت اعتباری و ... ،گواهینامه ماشین و بقیه مدارک برای شما. من رسماً از بزرگسالی استعفا می دهم.

یکی از مضامینی که از قدیم الایام باقی مانده و تسلایی است بر خاطر ترشیدگان، این مصرع است که می گوید:« دیر آی و درست آی»!؛ معادل همان « دیر آید و خوش آید» خودمان.

در شأن نزول اين مضمون، آمده كه در زمان هاي دور، پدرها و مادرها مايل بودند فرزندانشان هرچه زودتر ازدواج كنند و ازدواجي موفق هم داشته باشند.‌ آنان اين مضمون را به عنوان لالايي و خطاب به بخت و بالين نوزاد دلبندشان مي خواندند:
بس چابك و چست آي
زود‌آي و درست آي!

حتي گاهي تا بدانجا پيش مي رفتند كه نوزادان را به نام هم، ناف بر مي كردند و در گوششان مي خواندند:
از روز نخست آي!
زود آي و درست آي!

سالياني گذشت تا همه متوجه شدند كه بهتر است جوان ها پيش از ازدواج، تحصيلاتشان را تا حدودی تكميل كرده و شغلي بيابند تا اموراتشان بگذرد. اين خصوصيات، مي توانست به موفقيت ازدواج كمك كند اما باعث می شد سن ازدواج بالا برود.  مادربزرگ ها بي توجه به اين كه بالارفتنِ سواد و تجربه است كه به موفقيت ازدواج كمك مي كند، نه بالا رفتن سن، به این نتیجه رسیدند که هركس ديرتر ازدواج كند، حكما" ازدواج بهتري خواهد داشت. بنابراين، خطاب به الهه بخت مي گفتند:
با سرعت پست ‌آي
دير آي و درست آي!
و اين تشبيه را ازآنجا می آوردند كه در آن ايام، نامه هاي توران، دير به ايران مي رسيد و سرعت پست را به لاك پشت مانند می كردند.

بعدها سرداری به نام «پيشتاز» آمد و سرعت پست را بيشتر كرد اما بسته هاي پستي تا رسيدن به مقصد، ديگر شباهتي به آنچه در آغاز بودند، نداشتند و ظاهر بيروني، بلكه هم محتواي درونيشان به كلي به هم ريخته بود. گويي كه هرچيز، يا بايد دير مي آمد و يا درست!
مادربزرگ ها نيز مضمون را بدين گونه عوض كردند:
اين گونه نه سست آي
دير آي و درست آي!

چرخ همچنان چرخيد و به روزگار خودمان رسيديم كه كم كم نان هاي سنتي بربري و سنگك جمع شده و نان باگت و تست، جاي آنها را مي گيرد، ازدواج ها نيز از شكل سنتي به شكلي مدرن تبديل شده و بايد گفت:
چون باگت و تست آي
دير‌آي و درست آي!

بعضي ها براي تقديرشان، ضرب الاجلي تعيين مي كنند كه مثلا:
تا قبل ِ عید نوروز آي
دير آي و درست آي!

بعضي ها هم مدت ضرب الاجل را بسيار طولاني در نظر مي گيرند:
همدوره وسطاي!
دير ‌آي و درست ‌آي!

در نهایت تو معتقدی به طور کلی در امر ازدواج، در نظر گرفتن سوخت و سوزش بهتر است تا دير و زودش.
یعنی باید به طرف گفت: هروقت می آیی، آی! فقط خبر مرگت آی!

پی نوشت :

در ادامه مطلب نیایش های یک دختر فهیم با خدا  و امدادهای غیبی رسیده در این زمینه درج گردیده است .

این حق تصمیم گیری حق خوبیست. اینقدر خوب که بعضی افراد دوست دارند نه فقط در مورد خود بلکه در مورد بقیه نیز تصمیم بگیرند و صلاح را از خلاف برایش روشن کنند.

تو این آزادی عمل و فکر و اراده را برای همه قائل هستی. مواردی بوده که با دوستانت هم اختلاف نظر داشته ای، و نیز بیان کرده ای، اصرار کرده ای، اما هنگامی که موافقتی حاصل نشده است، راهتان از هم جدا شده، احساساتتان جریحه دار شده، اما "اصل" خدشه دار نشده است. مواردی هست که این روزها می بینی و می شنوی افراد به خود اجازه می دهند که برای دیگری تصمیم بگیرند، تایید یا محکوم می کنند بدون این که یادشان باشد همان دیگری هرگز ایشان را مواخذه نکرده است که چرا چنین کردید یا چنان!!!!!!!!!!

 یادتان نرود چیزهایی در زندگی هر فرد هست که "به کسی دیگر مربوط نمی شود"!

صلاح کار خویشتن خسروان دانند.

-----

 پی نوشت :

آنان که به من بدی کردند مرا هوشیار کردند، آنان که از من انتقاد کردند به من راه و رسم زندگی آموختند، آنان که به من بی اعتنایی کردند به من صبر و تحمل آموختند، آنان که به من خوبی کردند به من مهر و وفا و دوستی آموختند،

پس خدایا

به همه اینان که باعث تعالی دنیوی و اخروی من شدند ، خیر و نیکی دنیا و آخرت عطا بفرما...

در بچگی یادت داده اند که دروغ نگویی اما کمی بزرگتر، وارد اجتماع  که شدی میفهمی این بزرگترین اشتباه عقلانیست که بموقعش دروغ نگویی! اگر بلد نباشی دروغ بگویی کلاهت پس معرکه ست! و اگر به اندازه ی کافی باهوش و زرنگ باشی خیلی زود می فهمی که آنهایی موفق ترند که خوب بلدند دروغ بگویند و می دانند که صداقت آن ها را به جایی نمی رساند.

  فکر نمی کنی خیلی احمقانه ست که یکی خودش بیاید به ان یکی بگوید:"می دانی  چون تو آدم  قابل اعتمادی هستی به تو می گویم که  من این فکر یا این کار اشتباه را در مورد توکردم ؟"!!!!!!!!!((البته ممکن است آن کار یا آن فکردر واقع اشتباه نبوده باشد (چون به قول  ما جامعه شناسها ارزشها و هنجارها نسبت به زمان و مکان و حتی خرده فرهنگها متغیرند) یا اینکه نمی دانسته اشتباه است و انجامش داده که البته در نهایت هیچ فرقی نمی کند)) آنوقت وقتی یکی با ساده لوحی ی تمام میاید راستش را به طرفش می گوید تازه آن طرفش احساس  مرد رندی بهش دست می دهد و احساس زرنگی می کند و فکر می کند این آن بوده که توانسته هنر به خرج بدهد و راز مگوی دیگری را کشف کند بعدش هم شروع می کند به تحقیر و سرزنش و قیافه ی حق به جانب گرفتن که مثلا تو کسی هستی که فلان فکر یا کار را کردی و به این دلیل دیگر از چشم  افتادی و برو بمیر و دیگر لایق زندگی کردن نیستی و من پاک و مطهرم و تو کثیف و خوار و چنین و چنانی ...! و دیگر یادش می رود که این بیچاره ی بخت برگشته خودش آمده و  رک و راست فکر یا کارش را گفته است! قصدش هم این بوده که آدم باشد و صداقت نشان بدهد. گول این را خورده که طرفش ظرفیت دارد و می فهمد که او با صداقت به خرج دادنش چقدر به طرف مقابلش بها داده و به او اعتماد کرده و آبرویش را در گروی این اعتماد گذاشته است!

نتیجه گیری :

در چنین جامعه ای و با چنین شرایطی معمولا زود می فهمیم که راستگویی کار اشتباهیست.  آدمها از اینکارشان لطمه می بینند و ضربه می خورند؛ در جامعه ی ما  خریداری ندارد که هیچ؛ یک چیزی هم بدهکار می شوی. تازه بیا و درستش کن: « بابا اشتباه کردم راستش را گفتم. اگر راستش را نگفته بودم که الآن اوضاع این طور نبود. الآن به به به بهترین بودم».

اما نه! انصافا بعضی ها هم استثنایی اند. ترجیح می دهند راست بگویند و راستش را هم بشنوند. هر چقدر هم که راستش تلخ و ناگوار  باشد چون نه ازفریب دادن خوششان می اید و نه از فریب خوردن. هیچوقت هم از راستگویی طرفشان سوء استفاده نمی کنند. اینهم یک جور تعقل بخصوص دیگری را می طلبد! اما اینجور آدمها نادرند. اینهم واقعیتیست که باید پذیرفت!

نیاز بشر به آموزه‌های عاشورایی پس از گذشت قرنها و پای نهادن به عصر تکنولوژی، نه تنها از بین نرفته است، بلکه روز به روز فزون‌تر می‌گردد؛ چرا که بشر به موازات پیشرفتهای مادی خویش، باید از نظر اصول انسانی و معنوی توسعه یابد که این توسعه معنوی انسانی، او را در ادامه راه کمک می‌نماید و آدمی را به هدف اصلی زندگی، که همان گام نهادن در مسیر کمال و رسیدن به قرب الهی است، رهنمون می‌شود. عاشورا نیز با ابعاد فرا زمانی خود، امروزه عهده‌دار چنین مسئولیت خطیری است. اگر آدمی در 1300 سال پیش هنوز بسیاری از کارهای حسین بن علی (علیه السلام) را درک نمی‌نمود، اما امروزه با احساس نیاز خود و با غور و تأمل خود در این مقطع حساس تاریخ، می‌تواند بر جراحت روزمرگی و غفلت از مبدأ و منتهای خود، مرهم نهد و ارزش قیام حسینی را با تعقل و تأمل خود و در حد توان درک نماید.

پس امروز نیز بشریت، باید عاشورا و قیام حسینی را زیر ذره بین عقل و منطق قرار دهد و نیازهای فراوان فکری، عقیدتی و انسانی خود را در پرتو آن جستجو نماید تا در سایه این کنکاش، هر چه بیشتر در راه بهبود حیات معنوی و مادی خویش قدم گذارد و درون و برون خویش را از قید و بندهای خرافی، پالایش نماید.

خود من آن است که شما نمی بینیدش ! "خود" خودم را باید نهان سازم. همراه با تمنیاتش و پرده دری هایش! پس آنچه در پرده می گویم آشکار است و آنچه پنهان است همان است که در پس تاریکی است یعنی وبلاگی که فقط با یک پس ورد می توان آنرا گشود !

- بعضی وقت ها بدون این که خودت اراده کرده باشی "تغییر می کنی" مثلاً یک روز متوجه می شوی برخلاف بچگی هایت، اینقدرها هم که فکر می کردی از مزه ی شلغم بدت نمی آید، خیلی وقت ها هم "تغییر می کنی" و اصلاً متوجه ش نمی شوی. مثلاً وقتی که هاج و واج به عکس های سه سال قبل ترِ خودت نگاه می کنی باورت نمی شود اینقدر تغییر کرده باشی.

- یک وقت هایی هم به هزار و یک حیلت"تغییرِت می دهند" که اصلاً نمی فهمی کی و چطور این چنین متحول شده ای!!!مثلاً وقتی  بدون این که خودت خبر داشته باشی می بینی یکدفعه شدی یک آدم مقتصد و اقتصادآگاه که دیگر حسابی حواسش به این هست که حتی یک لامپ اضافه یه گوشه ی خانه روشن نماند و آب را فقط به اندازه ای که دو تا استکان چای از آن دربیاید داخل کتری آب بریزد و متوجه می شوی که اتفاقاً تحملِ گرما کشیدن و سرما کشیدنت خیلی بیشتر از آن حرفها بوده که فکرش را هم می کردی!!!!!!!

- یک وقت هایی هم هست که اصلا ًخودت "به استقبال تغییر می روی" و به یک نحوی یاد می گیری که دیگرعنان اختیارخودت را نسپاری کف دست احساسات لجام گسیخته ...

دیگر خاطرت از این همه هیچ مکدّر نمی شود. حتی اگر اوضاع بر وفق مراد گردد. 

دیگر از هیچ حرف شکسته ای رنجیده خاطر نمی شوی. قول خواهی داد.

این درد سنگینی است و این درد چه بی رحمانه بر چهره ی تو نشست.

با خود قرار گذاشته ای که دیگر حرفهایت را فقط برای خدا بگویی و رنجهایت را و فقط در راه او متولد شوی. چرا که او گنج العرشی عظیم از بهترین صفات را داراست .